Choroby.edu.pl

 Wyszukaj choroby:Wg układu występowania. Alfabetycznie:

 
Słownik medyczny
zawierający opisy chorób,
ich objawy i przyczyny, leczenie, ewentualne powikłania oraz zapobieganie chorobom.

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U W Z
 

 
             
           






 
 

Nerwica natręctw

   Nerwica natręctw, czyli zaburzenie obsesyjno – kompulsyjne (zok) dotyka najczęściej ludzi młodych, przechodzących okres dojrzewania, ale może pojawić się w każdym wieku, również u dzieci. Zaliczana jest do zaburzeń lękowych. Przebieg tej choroby uzależniony jest od chwili, w której nastąpi właściwe rozpoznanie schorzenia, co w przypadku wielu chorych ma miejsce bardzo późno. Zaburzenie obsesyjno – kompulsyjne objawia się obsesjami i kompulsjami. Obsesje są wyjątkowo uporczywymi i natrętnymi myślami czy wyobrażeniami, które pojawiają się w najmniej oczekiwanych momentach i nie ustępują pomimo woli chorego. Kompulsje natomiast są natrętnymi czynnościami, które chory zmuszony jest wykonywać w odpowiedzi na obsesyjne myśli. Często są to rozbudowane i czasochłonne rytuały, których skrócenie bądź przerwanie powoduje u chorego niepokój, lęk oraz dyskomfort.

Istnieje kilka teorii wyjaśniających przyczyny powstawania tego zaburzenia. Pierwsza z nich mówi o tym, iż pewną rolę w powstawaniu tego zaburzenia odgrywają neurohormony. Na podstawie badań ustalono, które obszary mózgu biorą udział w powstawaniu zok. Okazało się, że są to te same obszary, które odpowiadają za odwracanie uwagi i odrzucanie nieistotnych informacji. W przypadku nieprawidłowego funkcjonowania tych obszarów mózgu mogą pojawić się obsesje i kompulsje.

Teoria psychologiczna traktuje obsesje jako pewną formę obrony przed niepożądanymi myślami. Kompulsje natomiast stanowią próbę zneutralizowania obsesyjnych myśli, na przykład obsesyjny lęk przed zabrudzeniem prowadzi do częstego mycia rąk. Przynosi ono chwilową ulgę i złagodzenie leku, jednak wzmaga przy tym obsesyjne myśli i zmusza do ponownego mycia rąk.

Zaburzenie obsesyjno – kompulsyjne może być następstwem urazu mózgu, czasem pojawia się po wyleczeniu urazu i narasta w miarę upływu czasu. Czasem występuje też w przebiegu niektórych chorób, np. epilepsji lub zespołu Tourette’a.

W leczeniu nerwicy natręctw stosuje się głównie antydepresanty, ale też neuroleptyki, takie jak olanzapina czy sulpiryd. Leki z grupy benzodiazepin łagodzą obsesje i kompulsje, jednak mogą uzależniać, dlatego nie należy ich stosować przez zbyt długi czas. Równolegle do terapii farmakologicznej stosuje się psychoterapię. Ma ona na celu wykrycie przyczyn psychicznych choroby, jak tłumione emocje czy przykre wydarzenie z dzieciństwa. Psychiatra pomaga pacjentowi odkryć źródło jego choroby oraz poradzić sobie z nim. Rozwiązanie problemu przynosi efekty w postaci stopniowego wygaszenia obsesji i kompulsji. W szczególnie trudnych przypadkach, gdy psychoterapia ani farmakoterapia nie przynoszą rezultatów, wykonuje się zabieg chirurgiczny, podczas którego przerwane zostają szlaki nerwowe w niektórych obszarach mózgu. Chorzy są kwalifikowani do tego zabiegu przez zespół psychiatrów, który dokładnie bada dotychczasowy przebieg choroby i jej leczenie. Zabieg ten jest bardzo inwazyjny i ryzykowny, nie zawsze przynosi oczekiwane rezultaty.

Chorzy na zaburzenie obsesyjno – kompulsyjne często cierpią i zmagają się ze swą chorobą w samotności, wstydzą się rozmawiać na ten temat w gronie rodziny, prosić o pomoc. Jeśli już zdecydują się udać do lekarza, zwykle jest to lekarz pierwszego kontaktu, tymczasem powinni oni szukać pomocy u psychiatry. Psychiatra współpracując z psychologiem lub psychoterapeutą dobierze odpowiednie leki oraz skieruje chorego na odpowiednią terapię. Pomoże tez wypracować metody radzenia sobie z objawami choroby, tak aby obsesje i kompulsje nie zaburzały i nie uniemożliwiały choremu prowadzenia normalnego życia.

   
         
 

(c) choroby.edu.pl - Słownik medyczny zawierający opisy chorób ich przyczyny i objawy, powikłania, leczenie oraz zapobieganie chorobom [kontakt]